Leven en dood, doop & begrafenis, gastspreken

Afgelopen weken op heel wat verschillende plekken gepreekt:

• Levend Water Gemeente in Emmeloord
• Vrije Baptistengemeente in Emmen (jongerendienst)
• De Middagpauzedienst in de Lutherse Kerk Zutphen (waar ik halverwege de dienst er achter kwam dat er een liturgie was :-S)
• De PKN (Protestantse Kerk) in Zwolle
• Center Court, een interkerkelijke avond in mijn oude gemeente Pinkstergemeente Filadelfia

Bijzonder om zo in verschillende kerken te komen. Ik kijk overal waar ik kom m’n ogen uit voor dingen die we kunnen leren om zelf toe te passen. Ook zijn het mooie momenten om mensen uit Zutphen mee te nemen om eens wat langer tijd met elkaar te hebben.

Daarnaast natuurlijk ook onze eigen gemeente (LEEF! Zutphen), met een doopdienst en een uitvaart. Tijdens de doopdienst weer allemaal kippenvel van hoe God weer 5 mensen naar Zich toe heeft getrokken. Allemaal kwamen ze uit een onkerkelijke achtergrond – bijzonder om te zien dat wat van het begin af aan in onze kerk gebeurde, blijft doorgaan. Een van de dopelingen had een maagtransplantatie nodig (ik wist niet dat dat kon!). Ze kwam als nog ongelovig in onze dienst. Twee van onze leiders namen de brutaliteit voor haar te bidden, en één zei: “God, geef haar een nieuwe maag!” De dag erna moest ze voor een röntgenfoto naar het ziekenhuis hier in Zutphen. De arts was stomverbaasd en verklaarde dat ze door een wonder geen nieuwe maag meer nodig had, dat alles er perfect uitzag! Genoeg bewijs dat Jezus leeft voor haar!!! Kort daarna is ze ook gedoopt in de Heilige Geest, wat zich uitte in het spreken in tongen (gebedstaal door Gods Geest, zie 1 Korinte 14).

Een andere dopeling is sinds kort weduwnaar, en werd bovendien voor zijn werk afgekeurd. Iets in hem zei dat hij naar Israël moest. In een droom daar zag hij de prachtigste beelden uit Bijbelse verhalen voor zich. De dag daarna zag hij diezelfde dingen plotseling in het echt, maar dan nóg mooier dan in zijn droom! Hierdoor overtuigd dat Jezus de Weg was, ging hij thuis in Zutphen op zoek naar een kerk, en kwam bij ons uit.

Weer een andere kwam na een turbulent leven mee met iemand naar onze diensten in de Cinemajestic, en stond van begin tot eind van de dienst een soort van ‘onder stroom’, totaal geraakt door de kracht van God. Na afloop baden we met haar en een vriendin een gebed van bekering en geloof, en werden ze door een familie mee naar huis genomen om meer uitleg te krijgen. Ze woont aan de andere kant van het land en ze wordt geholpen daar een goede bijbelgetrouwe kerk te vinden.

Een andere jongen kwam als Afghaanse moslim zonder ouders naar Nederland en werd door christenen in Zeewolde thuis uitgenodigd en door middel van een Bijbel in zijn eigen taal door Jezus ‘gepakt’, en de laatste dopeling hoorde over Jezus in de gevangenis en werd zo teruggeroepen naar de God van zijn oma, met wie hij altijd als kind laaaaaange diensten uitzat op Curaçao.

Super om zo mensen tot geloof zien komen uit allerlei verschillende achtergronden. In Nederland! En ook afgelopen zondag kwamen er weer 2 jongeren naar voren om hun leven voor het eerst aan Jezus toe te wijden.

Begrafenis

Na een stuk of 30 huwelijken de afgelopen jaren heb ik vorige week mijn eerste uitvaart geleid. Ondanks dat ze veel te jong overleed, was het een eer dat deze lieve ‘tante’ uit onze gemeente de eerste mocht zijn. Ze was opgevoed in dezelfde Indische kerk waar mijn familie hun wortels heeft (Bethel Pinksterkerk), en leek ook nog eens heel erg op mijn eigen familie. Nadat haar ouders stopten met de kerkgang toen de kinderen nog jong waren, is ze uiteindelijk eind vorig jaar bij ons in Leef! Zutphen beland, samen met haar broer en nichtje. Ze vertelde hoe God tot haar gesproken had: Ga terug naar de kerk, en dat ze niet langer moest denken wel alleen, zonder gemeente, te kunnen geloven. Ze begon schoon schip te maken in haar leven, vergeving te vragen en te geven. Ze wist niet dat het haar laatste maanden zouden zijn. Toen ze een hersentumor bleek te hebben, hebben we voor haar gebeden. Ondanks dat we relatief veel genezingen mee mogen maken en met z’n allen vol geloof baden, bleef ze een sterke vrede uitstralen: “Maak je maar geen zorgen over mij, ik maak me meer zorgen over jou – want ik weet waar ik naar toe ga als dit mijn tijd is!”

Als de overledene zelf zó vrijmoedig was in het uitkomen voor wat God haar had laten zien, moest ik me als prediker dan niet gaan inhouden. Ik zei zelf dat ze me als ze nog leefde waarschijnlijk op m’n kop zou geven dat ik nog niet brutaal genoeg was geweest. Dus ik heb alle 300-400 aanwezigen voorgehouden wat ze zelf predikte: bekeer je, denk niet dat je zonder kerk kan geloven, vergeef en vraag vergeving. Het was een adembenemend indrukwekkende dienst, mede dankzij de door de overledene zelf gevraagde zangeres(sen), en de familie, die de volledige ruimte gaf voor de boodschap die hun dierbare moeder/zus/tante/dochter graag had gewild op haar laatste afscheid.

“Of we nu leven of sterven, we zijn altijd van de Heer” (Rom. 14:8) was de tekst die de familie voor de uitvaart had uitgezocht. En zo voelt het ook om midden in Gods werk te mogen staan: leven voor Hem, en elke dag ook een stukje sterven voor Hem – om dan te zien dat er veel nieuw, eeuwig leven uit voortkomt.

Afgelopen week

Hey mensen, naast bijbelstudies ook af en toe een verslagje van dingen die spelen in LEEF! Zutphen, voor wie hier nieuwsgierig naar is. 

Zondag hadden we onze ‘oudstenuitwisseling‘: Carlino sprak in LEEF! Doetinchem en Robert van Harten bij ons. Wie er was weet hoe goed Robert sprak (over 4 ankers voor ons geloof, luister de preek hier). Carlino’s woord is in Doetinchem ook erg goed ontvangen, ook zijn preek kan je op het web beluisteren. We willen steeds meer toe naar het gevoel van 1 kerk zijn op 2 locaties, en deze zondag was een mooie stap in die richting. We merken dat we als leiders veel aan elkaar hebben en erg goed bevriend raken, en gaan kijken hoe God ons verder samen wil binden. 

Bijzonder was het moment waarin we op aanwijzing van Gods Geest een extra collecte hebben gehouden voor mensen die acute problemen hadden voor hun eerste levensbehoeften. Er zaten behoorlijk wat flappen in die mand, en ook mensen kwamen de paar euro’s die ze over hadden brengen om anderen bij te staan. Daarna kwamen er meerdere mensen onder tranen naar voren, die niet wisten hoe ze de huur of boodschappen van komende week moesten betalen. In gebed zei God dat ze naar Leef! moesten gaan, en daar heeft God voorzien door Jezus’ Lichaam heen. Stukje hemel op aarde was dat, en een wonder voor al deze mensen. Niemand heeft er misbruik van gemaakt, God wist wie het nodig had deze week. 

Op dit moment lenigt u met uw overvloed de nood van de heiligen in Jeruzalem, zodat zij later met hun overvloed uw nood kunnen lenigen. Zo is er evenwicht,  zoals ook geschreven staat: ‘Hij die meer had, had niet te veel; hij die minder had, had niet te weinig.’ (2 Kor. 8:14-15).

Na de dienst zijn we even met Robert en Nathanja en hun kids gaan eten bij de McD. Ook in Cinemajestic werd er weer op los gegeten, ik kwam niet weg zonder een knakworstje. Samen eten maakt kerk zijn een plezier, en is een hele natuurlijke én bijbelse manier om ons familie-zijn in Jezus te vieren. Ja toch!

Na afloop sjeesde ik gauw naar Deventer, om mijn ouders te helpen met gitaar spelen in hun dienst (Pinkstergemeente De Banier) Daar aangekomen bleek het ook goed uit te komen als ik zou preken. Dus heb ik gedeeld over een beweging van de Heilige Geest tijdens mijn tijd op De Betteld, en dat voor God geen enkele situatie te ‘dood’ is om er weer nieuw leven in te brengen, zoals in Ezechiël 37 met de dooie botten. De Banier is een mooie kerk met Afrikanen, Indonesiërs, Antillianen en warempel ook Nederlanders

Dinsdag ben ik met Feiko (Leef! Doetinchem) naar een ontmoeting met wat leiders binnen de VPE geweest. Samen nadenken en plannen maken voor een nieuwe manier van verbinden met elkaar als kerken binnen de pinksterbeweging. Ik ben superblij dat het er naar uitziet dat de VPE (weer) een dynamische club wordt, gebaseerd op warme relaties en het erkennen van mensen met een apostolische bediening, met een sterke focus op versterken van bestaande kerken, het planten van nieuwe, en het doen opstaan van nieuwe leiders. Mooie dag die natuurlijk afgesloten moest worden in de plaatselijke Hilversumse Starbucks in de zon. 

De rest van de week bezig geweest met verschillende pastorale afspraken en ontmoetingen met vrienden/leiders binnen Leef! Het is een voorrecht om Gods ‘medearbeider’ te zijn. Genoten van hoe relaties de laatste tijd gemeentebreed verdiept worden en mensen hun ziel en zaligheid met elkaar delen. Leef! is er gezond aan toe! Anderzijds zijn we ook deze week weer in meerdere situaties geconfronteerd met wat verkeerde leringen aan verkeerde vruchten kunnen voortbrengen in het leven van gelovigen. Laten we blijven bidden voor elkaar, voor Jezus’ mooie Bruid, waarvoor Hij ijvert om ze ‘zonder vlek of rimpel’ voor God te laten verschijnen op de Grote Dag!

Er gebeurt verder nog van alles in de gemeente: een diakonaal team gaat van start, de doopdienst komt eraan (4, misschien 5 aanmeldingen tot nu toe), we zijn bezig met uitbreiding van het leidersteam (oudsten), blijven kijken naar een gebouw waar we meer mensen in kunnen ontvangen, en zoeken God naar hoe we meer mensen kunnen bereiken met het Goede Nieuws in Zutphen en (ver) daarbuiten. Bid en bouw met ons mee, laten we Gods werk niet voor lief nemen maar het waarderen en Zijn en elkaars aanwezigheid koesteren en elkaar voortdurend aanvuren en bemoedigen. 

OK mensen, voor meer roddels moet je je abonneren op onze nieuwsmail. God bless iedereen!

Christian

Niet links of rechts

Handel nauwlettend overeenkomstig heel de wet die Mozes, Mijn dienaar, je geboden heeft. Wijk daarvan niet af, naar rechts of naar links, opdat je voorspoedig mag zijn overal waar je gaat (Jozua 1:7)

Doen wat God zegt in Zijn Woord is als het wandelen op een pad. Als je erop blijft lopen, belooft God dat we voorspoedig zullen zijn overal waar we gaan (alhoewel vaak aanvankelijk via een schijnbare nederlaag).

Als we mee hebben gemaakt dat we zelf, of anderen om ons heen, aan één kant van dat pad af zijn geraakt, is het logisch dat de slimmen onder ons vanaf dat moment goed naar dat kant van het pad blijven kijken, om die fout niet nog eens een keer te herhalen.

Alleen wat er vaak gebeurt is dat we ons zó richten op de rechterkant van de weg, dat we niet doorhebben dat we er aan de linkerkant vanaf aan het raken zijn. Gehoorzaamheid is een pad waar je aan 2 kanten af kan raken!

Voorbeelden:

- je bent met een wettisch geloof opgegroeid (=verhouding met God gebaseerd op prestaties en je eigen harde werken en het voldoen van allerlei, vaak uiterlijke, regels), wil hier nooit meer naar terug, maar ongemerkt schiet je door naar een ‘alles-moet-kunnen-geloof’ waar Gods genade een vrijbrief wordt om te doen wat je maar wilt.

- je hebt gezien hoe mensen door theologische studies een enorme hoeveelheid kennis hebben verzameld, maar hun geloof zo dood als een pier is. “Kennis maakt opgeblazen, maar de liefde bouwt op” is vanaf dan je favoriete tekst. En vervolgens keer je je tegen alles wat lijkt op studeren of helder nadenken en ben je wantrouwig tegenover alles wat theologie of opleiding heet.

- je hebt slechte ervaringen in relaties en vriendschappen, mensen die je met je hele hart vertrouwde hebben je verraden, een mes in de rug gestoken of je laten zitten op het moment dat je ze het meest nodig had. Misschien wel christenen. Je hebt geleerd dat alleen God 100% te vertrouwen is, en mensen je altijd o p 1 of andere manier zullen teleurstellen (zoals de Bijbel ook leert, bv Jeremia 17:5-8). Maar als gevolg hiervan isoleer je jezelf, vertrouw je jezelf aan niemand meer toe, keer je je af van kerken en vriendschappen, waardoor je een makkelijke prooi wordt voor de vijand.

Het is normaal dat de slinger van de klok eventjes radicaal de ene kant opzwaait als we de nare gevolgen van doorschieten naar de andere kant hebben meegemaakt. Maar er komt een moment dat we weer in het midden van het pad moeten lopen. Vele gelovigen zijn al helemaal het spoor bijster geraakt door een aanhoudende extreme tegenreactie op een tegenovergesteld extreem punt. Maar God zegt: Wijk niet af naar rechts OF naar links.

We hebben relaties nodig om ons te helpen herkennen wanneer we van het pad afraken. Ten eerste onze relatie met God Zelf. Maar daarnaast relaties met mensen die Hem kennen.

Het gevaar is aan twee kanten. Blijven wandelen op het pad van Zijn Woord is mogelijk. Met elkaar!

God ble$$ iedereen!

Deuteronomium 25

Naast onderwerpen wil ik ook af en toe gewoon m’n gedachten opschrijven over Bijbelgedeelten die ik lees. Ik ben (opnieuw, zoals meestal eigenlijk) bezig de Bijbel helemaal door te lezen en ben nu in Deuteronomium. Soms meerdere hoofdstukken per dag, vandaag 1 1/2. De boeken van Mozes zijn met name erg interessant voor de principes die we er uit kunnen halen, zoals we Paulus dit ook zien toepassen.

Grenzen aan discipline toepassen (25:1-4)

Er mochten niet méér dan 40 stokslagen gegeven worden aan misdadigers. De Joden in Paulus’ tijd gaven er 39 (“veertig min één” noemden ze het), om er zeker van te zijn dat ze niet per ongeluk over de 40 kwamen bij mistelling! De reden dat het er niet meer dan 40 mochten zijn was, dat een gestrafte niet ‘verachtelijk’ (v3) mocht worden in de ogen van de rest van de mensen.

Dit laat zien dat God weliswaar wil dat er disciplinaire straffen worden toegepast in gezin, kerk of maatschappij, maar dat we goed moeten opletten dat we hier niet over grenzen gaan. In Spreuken 19:18 staat: Breng je zoon gehoorzaamheid bij wanneer er nog hoop is, maar laat het niet in je opkomen hem te doden. Kolossenzen 3:21 zegt: Vaders, verbitter je kinderen niet, opdat zij niet moedeloos worden. Dus: geef straf, laat niet alles maar de vrije loop, maar laat het opvoedkundig zijn, en niet om je eigen woede alleen maar te ventileren – hiermee zou je je kinderen kunnen ‘breken’ of ‘verbitteren’ met alle gevolgen vandien.

En ook in de kerk is dit van toepassing: er moet ‘gemeentetucht’ toegepast worden wanneer iemand niet wil breken met zijn/haar zondige levensstijl, maar bij echte bekering moet je niet boos blijven, het hem/haar blijven aanrekenen, maar van harte vergeven – wetende dat we zelf ook voortdurend geduld en vergeving nodig hebben van God en anderen. 2 Korinte 2:5-10 gaat over een man die in de vorige brief flink bestraft is door Paulus, omdat ‘ie met z’n stiefmoeder naar bed ging. En hij vondt dat de Korintische christenen hier veel te slap in waren en hem uit de kerk moesten gooien totdat hij zich bekeerde. Maar nu had deze man oprecht berouw en was hij veranderd, maar wilden sommige christenen hem juist niet meer vergeven. Paulus spoort ze aan hem weer op te nemen in de gemeenschap en geloof te hebben in zijn verandering (en Paulus wist wat het was om gewantrouwd te worden als nieuwe bekeerling). 

Dus niet te slap, maar ook niet te streng, is Gods hart voor ons als ouders, kerkleiders en samenleving. 

Bouw het huis van je broer (25:5-10)

Hierna een wet over hoe de naam van een man voortgezet in Israël moest worden door zijn broer, wanneer hij kinderloos sterft. De broer van die overledene zonder kinderen moest dan ‘op naam van’ zijn broer, kinderen verwekken bij de weduwe (dus z’n schoonzus). Als hij dat niet wilde doen, mocht z’n ex-schoonzus hem bespugen, z’n schoen uittrekken en moest iedereen hem ‘de man zonder schoen’ noemen. 

Principe erachter: bouw het huis van je broer, ook als je er zelf niets voor terugkrijgt! Doe iets voor een ander, ook als er geen eigen slaatje uit te slaan is. Zegen de ‘concurrerende’ kerk in je woonplaats. Doe goed zonder iets terug te verwachten, op eigen kosten (want de zwager moest natuurlijk ook die kinderen ‘op naam van z’n broer’ opvoeden, met alle kosten die erbij komen). Laat toe dat anderen de eer opstrijken voor waar jij voor gezweet hebt. God en jij weten wie het werk geleverd heeft. Laat de anderen maar publiekelijke eer krijgen, jij krijgt dan je beloning van God (Mat. 6:18). Wie het huis van z’n broer (of zus) niet wil bouwen, verdient het om een slechte naam te krijgen, is wat God hier volgens mij wil zeggen. 

Meet niet met twee maten (25:13-16)

Dan een kort stuk waarin wordt verboden twee verschillende weegschalen en maatbekers te gebruiken. Zeg maar een verbod om bij de Albert Heijn je zakje groenten op te tillen om minder te hoeven betalen. 

Dit geldt niet alleen voor kopen en verkopen, maar ook over hoe we elkaar beoordelen. Beoordelen mag, móet soms – VERoordelen mag nooit, want dat betekent dat we onszelf boven een ander plaatsen, en zullen we zelf ook veroordeeld worden. Maar een beoordeling van andere mensen is noodzakelijk om onszelf, en datgene wat God ons toevertrouwd heeft (leven, gezin, werk, bediening) gezond te houden!

Maar vaak beoordelen we onszelf op onze intenties, maar anderen op hun daden. Dat zijn twee verschillende maten. We verwachten dat anderen onze bedoelingen zien, die liggen achter woorden of daden die soms verkeerd uitpakken. Maar als we dat verwachten, moeten we ook bereid zijn eerst naar de bedoelingen van anderen te luisteren, voordat we hen in de hoek zetten op grond van wat we zien of horen vanuit ons standpunt. 

Want met het oordeel waarmee jij oordeelt, zal je zelf geoordeeld worden. En met welke maat jij meet, zal er bij jou ook gemeten worden (Jezus in Matteüs 7:2).

 

Afnemende afhankelijkheid

Koning Asa (niet te verwarren met Aso) van Israël was een goede koning. Z’n leven lang bleef Hij trouw aan God. In tegenstelling tot veel van zijn voorgangers en opvolgers. Hij kieperde de afgoden en de wrede praktijken die daarmee gepaard gingen het land uit. Door wijs beleid en het volgen van Gods wetten kwam er een lange periode van rust en stabiliteit.

Toch noemt de Bijbel een minpuntje, als waarschuwing tegen een subtiele verschuiving die tijdens het leven van elke gelovige kan plaatsvinden.

In het begin van zijn regeringsperiode trokken de Kusjieten tegen hem op. Asa bad:

“Heer, U bent de Enige die kan helpen, hem die geen kracht heeft tegen de machtige. Help ons Heer!” (2 Kronieken 14:11).

En met 1 of ander wonder (er staat niet bij wat) versloeg God het grote leger, en kwam er een grote overwinning. 

Hierna volgen jaren van rust. In het 36e regeringsjaar van Asa komt Baësa van Noord-Israël hem aanvallen. Maar nu is er iets veranderd. WaarAsa in zijn beginjaren nog uitsluitend op God vertrouwde, huurt hij nu de Syriërs in om hem te helpen. Het werkt, maar de profeet Hanani vertelt hem dat God de afhankelijkheid van zijn begintijd mist. Asa luistert echter niet, en zet Hanani achter de tralies. 

Uiteindelijk sterft Asa aan een ziekte aan zijn voeten. “Desondanks zocht hij in zijn ziekte niet de Heer, maar de geneesheren” (2 Kron. 16:12).

Ook bij mezelf merk ik dat het met het verstrijken van tijd en ervaring, steeds verleidelijker wordt om m’n afhankelijkheid van God uit de begintijd (toen ik zeker wist dat ik niks uit mezelf kon en wist, en elke uitdaging ver boven m’n pet ging), kwijt te raken. Je merkt dat je al met veel vergelijkbare bijltjes hebt gehakt, en neigt er steeds makkelijker naar om op je ervaring te vertrouwen, op de natuurlijke middelen die je langzaam maar zeker (en vaak met Gods hulp!) hebt opgebouwd. 

Ik zie hier dat Gods Woord ons waarschuwt tegen deze afnemende afhankelijkheid. In Asa’s geval betekent het dat de Syriërs die hem kwamen helpen, uiteindelijk een machtige vijand werden, EN dat hij stierf vóór zijn tijd. Hij bleef trouw aan God in veel opzichten, maar miste een aantal overwinningen in zijn leven die God wel voor hem in de planning had. 

God, help ons om ons besef van afhankelijkheid van U nooit te laten afnemen, hoe zeer onze natuurlijke vaardigheden, ervaring of middelen ook aangroeien. Want

Heer, U bent de ENIGE die kan helpen, hem die geen kracht heeft tegen de machtige…!!

Kerstmis vieren: ja of nee?

OK, voor de duidelijkheid:

- Jezus is niet geboren op 25 december. Waarschijnlijk in maart of april.

- Het kerstfeest, of het vieren van de geboortedag van Jezus, komt niet voor in de Bijbel.

- Kerstfeest wordt aan alle kanten commercieel uitgebuit.

- Veel gebruiken -de kerstboom, kerstverlichting, deur-aan-deur liederen zingen, kadootjes geven- hebben er de schijn van dat ze geworteld zijn in Europese vóór-christelijke culturele & religieuze gebruiken.

Veel mensen hebben geen weet van bovenstaande feiten en denken dat het om een oerchristelijk feest gaat. Sommige christenen, met name in Amerika, vechten voor het houden van ‘Christ’ in ‘Christmas’, omdat veel bedrijven en overheden kerst tot een puur seculier ‘neutraal’ feest willen maken. Maar andere christenen willen om de hierboven genoemde punten geen kerstfeest meer vieren. Onbijbels of heidens wordt het genoemd. Elke kerstachtige uiting wordt begeleid door opmerkingen als ‘wat een commercieel gedoe’. En dan zijn er zelfs christenen die geloofsgenoten veroordelen die wél meegaan met de kerstvieringen, boze brieven schrijven aan kerstvierende kerken, of deze kerken zelfs verlaten wanneer er een kerstboom geplaatst wordt.

Paulus heeft veel relevants hierover te zeggen. Eerst zegt hij in Kolossenzen 2:16-17:

Laat niemand u iets voorschrijven op het gebied van eten en drinken of het vieren van feestdagen, nieuwemaan en sabbat. Dit alles is slechts een schaduw van wat komt – de werkelijkheid is Christus.

Het vieren van bepaalde religieuze feestdagen -zelfs de Bijbelse Joodse feesten, met name Pasen, Pinksteren en Loofhuttenfeest- is niet meer van belang. Deze waren bedoeld als schaduwbeelden van wat komen zou en nu gekomen is: Jezus Christus als vervulling van alles wat in de Wet en Profeten geschreven staat. Het is dus niet van levensgroot belang een feest te vieren. God wordt niet boos als we geen Kerst vieren. En als we dat nalaten, is het verkeerd als anderen ons veroordelen hierom. Het is niet meer van belang. Veel belangrijker is onze hartsgesteldheid, en of we de Jezus die we zo willen eren en gedenken met de feesten, wel gehoorzamen als Hij het heeft over radicale vergeving, het liefhebben van onze vijanden, het ons onthouden van oordeel, heilig leven zelfs in onze diepst verborgen momenten, gemeentetucht, ons hele leven inzetten voor het evangelie, om maar wat te noemen. We houden onszelf voor de gek als we midden in een sfeervolle Kerstnachtdienst het Kerstkindje meewarig toezingen, maar vervolgens al kwaadsprekend en flirtend die dienst uitwandelen.

Maar ook Romeinen 14 is van belang (vers 1-6 hieronder weergegeven):

Aanvaard mensen met een zwak geloof zonder hun overtuiging te bestrijden. De een gelooft dat hij alles mag eten, maar iemand die een zwak geloof heeft eet alleen groenten. Wie alles eet mag niet neerzien op iemand die dat niet doet, en wie niet alles eet mag geen oordeel vellen over iemand die dat wel doet, want God heeft hem aanvaard.

Wie bent u dat u een oordeel velt over de dienaar van een ander?

De een beschouwt bepaalde dagen als een feestdag, voor de ander zijn alle dagen gelijk. Laat iedereen zijn eigen overtuiging volgen. Wie een feestdag viert, doet dat om de Heer te eren; wie alles eet, doet dat om de Heer te eren, en hij dankt God voor zijn voedsel. Wie iets niet wil eten, laat het staan om de Heer te eren, en ook hij dankt God. 

De ‘volwassene’ in het geloof ziet terecht in dat Kerst geen halszaak is voor onze relatie met God. Maar wanneer deze gelovige zijn ‘verlichting’ op dit vlak laat doorslaan in veroordelen van anderen die dit nog niet snappen, is hij verkeerd bezig. Daarom is het verkeerd om het Kerstfeest te verbieden, wanneer anderen dit doen met een oprechte liefde voor God.

De ‘volwassene’ weet dat een Kerstboom misschien wel (het is niet zeker) een oud Germaans vruchtbaarheidssymbool is (piek en ballen…!). Maar hij dient ook te onderscheiden dat dat vandaag de dag voor niemand meer die functie heeft. En ook weet ie als het goed is dat boze geesten pas de macht krijgen met die bomen mee ons huis binnen te komen, als we zelf dat geloof er aan gaan hechten!

Het is heel vervelend als christenen bekend staan als mensen die moeilijk doen om zulke onbelangrijke zaken. Laten we ons druk maken om onrecht, armoede, mensen die verloren gaan – en niet om zulke uiterlijke wissewasjes.

Daarnaast zouden we als kerk wel dwaas zijn als we het feest wat op dit moment voor de wereld als toch nog het meest christelijke feest van het jaar wordt beschouwd, zouden afzwakken door het zelf niet meer te vieren. Laten we -zelfs als we denken dat het door en door heidens is- net als Paulus in Athene de ‘afgodsbeelden’ gebruiken om het Evangelie te vertellen.

En dit is waarom ik van harte meega in de kerstgezelligheid, ook al weet ik dat het voor God niet zoveel uitmaakt – zolang mijn hart maar gericht blijft op Hem liefhebben en gehoorzamen. En waarom ik ook geloof dat we niet moeilijk moeten gaan doen over onbelangrijke zaken zoals feestdagen en uiterlijke symbolen, maar blij moeten zijn met een geweldige gelegenheid om Jezus te brengen in een donkere wereld!

Gezegend kerstfeest allemaal!

Hoe ga ik om met domme leiders? (inclusief mezelf) Deel 3: Joab en David)

Domme leiders met blinde vlekken. Je zal ze maar hebben. Een baas, voorganger, ouder, teamleider, leerkracht of iemand anders die gezag over je heeft, maar fouten maakt, de dingen allemaal niet zo scherp (meer) ziet.

Een serietje aan Bijbelse voorbeelden hoe met ze om te gaan. En… wat te doen wanneer (niet ‘als’ je ontdekt dat je er zelf ook één bent af en toe. Vooral bedoeld om te worden toegepast in kerkelijke setting, maar waarschijnlijk heb je hier buiten er ook wat aan. Deel 3: Joab en David.

Zoals in deel 1 en 2 beschreven: David ging goed om met zijn toenmalige foutenmakende leider Saul, en ontving zelf ook de zegen van onderdanen die datzelfde bij hem deden toen hij eenmaal koning was. Naast Abigaïl (deel 2) is Joab een goed voorbeeld hiervan. Tenminste in het begin.

De inname van Rabba 

David was thuisgebleven van de oorlog tegen de Ammonieten. Er staat bij dat het de tijd was dat de koningen normaal gesproken het strijdveld opgingen, maar dat David thuisbleef en Joab (zijn generaal) het werk liet doen (2 Samuel 11:1). In die tijd (“ledigheid is des duivels oorkussen”) pleegde hij overspel met Bathseba en liet hij haar man vermoorden. Na zijn bestraffing en bekering komt Joab met het volgende bericht:

“Ik heb gestreden tegen Rabba, ook heb ik de waterstad ingenomen. Verzamel dan nu de rest van het volk, beleger de stad en neem haar in. Anders neem ík de stad in en wordt míjn naam over haar uitgeroepen.” (2 Samuel 12:27-28).

Joab had hier de kans naam te maken voor zichzelf. Maar hij wist dat dit slecht zou zijn voor David, en daarmee voor de eenheid van het land. Hij koos niet voor eigen eer maar voor het belang van zijn leider en daarmee van het geheel. Hij voorzag het gevaar, ook voor de reputatie van David, en cijferde zichzelf weg ten gunste van zijn leider – die het niet verdiend had.

Een uitmuntend voorbeeld van hoe we om kunnen gaan met leiders die het hebben laten afweten. Wanneer het belang van het geheel gediend wordt, is het goed onze eigen eerzucht los te laten en de baas met de eer te laten opstrijken. Het gaat immers niet om ons, maar om de eer van God! En ook in bedrijven: we dienen uiteindelijk de visie van een oprichter of het belang van een onderneming of samenleving als geheel.

Na het verslaan van Absalom

Joab herhaalt dit beschermen van zijn leider omwille van zijn reputatie en de eenheid van het volk een tijd later. Davids mannen verslaan Absalom (Davids zoon die een staatsgreep tegen hem pleegde). Maar in plaats van blijdschap te tonen over de overwinning, treurt David openlijk over het verlies van zijn zoon. Joab voorziet wanneer Davids mannen, na hun leven te hebben ingezet, beschaamd de stad binnensluipen, het gevaar van onvrede en een nieuwe opstand onder deze mannen, en beschermt David door hem te bestraffen:

“U hebt vandaag de gezichten van al uw manschappen beschaamd doen staan, die vandaag uw leven hebben gered (…) door lief te hebben wie u haten, en door te haten wie u liefhebben. U hebt vandaag immers laten blijken dat bevelhebbers en manschappen voor u niets betekenen. Want ik heb vandaag gemerkt dat als Absalom leefde en wij allen vandaag dood waren, dat het dan juist zou zijn in uw ogen. Sta dan nu op, ga naar buiten en spreek naar het hart van uw manschappen. Want ik zweer bij de HEER: als u niet naar buiten gaat, zal er deze nacht geen man bij u overnachten! En dit zal erger voor u zijn dan al het kwaad dat u van uw jeugd aan tot nu toe overkomen is.” (2 Samuel 19:5-7)

Wijsheid voor volgelingen/ondergeschikten is: je leider – en het/de hele volk/bedrijf/kerk/organisatie – soms beschermen door ze te wijzen op de gevaren van verkeerde keuzes die ze maken.

Wijsheid voor leiders is: goed luisteren naar je tweede man of kaderlid die je komt wijzen op deze gevaren. David luistert en wint opnieuw het hart van zijn mannen terug.

Waarschuwing: het liep fout af

Ergens in Joabs hart moet er toch een sluimerende minachting voor zijn koning geweest zijn. Joab doodde een tegenstander van David die vrede met hem had gesloten, uit wraak voor het doden van zijn (Joabs) broer. David keurt dit sterk af, maar zegt:

Ik ben heden zwak, hoewel gezalfd als koning. Deze mannen, de zonen van Zeruja (Joab & broers) zijn echter harder dan ik. Moge de HEER de kwaaddoener vergelden naar zijn kwaad! (2 Samuel 3:39)

David was dus koning, maar zag in dat Joab in feite sterker dan hem was, en hij niet tegen hem in kon gaan. Ken je dat, dat iemand de titel van leidinggevende heeft, maar dat er iemand die eigenlijk ‘onder’ hem/haar staat, de feitelijke macht in handen heeft? David baalde hier van.

Misschien was Joabs hart nog verder afgeweken van zuivere trouw en dienstbaarheid door David steeds, van dichtbij, meer fouten te zien maken. Joab moest Uria (Bathseba’s man) doden. Joab moest dus David beschermen zoals boven beschreven bij Rabba en na Absalom. Joab kreeg uiteindelijk gelijk toen hij David een volkstelling afraadde, die toch werd doorgezet.

Door het zien van deze fouten erkende Joab David niet langer als degene die door God geïnspireerde, juiste beslissingen maakte. Toen David Salomo aanwees als opvolger, koos Joab partij voor een andere zoon, Adonia (1 Koningen 1). David had immers al zoveel foute inschattingen gemaakt!

Hierdoor liep het uiteindelijk fout af. Joab werd terechtgesteld (1 Koningen 2). Voor wie God liefheeft: ook al zie je leiders, die door God aangesteld zijn, fouten maken, en moet je ze (soms meerdere malen) waarschuwen of terechtwijzen – weerhoud je hart ervan ze te gaan minachten. Doe zoals David zelfs is blijven doen bij Saul (deel 1 van dit onderwerp): als Gods maat echt vol is en de tijd is voor wisseling van de wacht, laat dit dan niet door je eigen opstand gebeuren, maar op een manier die God voor je regelt. Want wie naar het zwaard grijpt, zal door het zwaard omkomen. Houd respect voor Gods gezagslijnen, doe jouw deel door te waarschuwen, maar onthoud dat God uiteindelijk hén -voor dit moment althans- heeft uitgekozen voor die positie en niet jou!

Dus concreet

Geef rugdekking aan je leidinggevende. Waar hij/zij blinde vlekken heeft die wel op jouw radar voorkomen, help ze. Als ze goed zijn in grote lijnen maar details vergeten, denk met ze mee, los dingen op, help ze herinneren. Als ze goed zijn in projecten maar niet in relaties met hun mensen: meld ze de onvrede of de gevaren die je voorziet in de eenheid van het team, herinner ze aan verjaardagen, zieke oma’s en jubilea van hun mensen. Zet je leven in als Joab, doe alles wat je doet als voor God Zelf en niet voor mensen (Kolossenzen 3:23), laat desnoods iemand anders met de eer opstrijken voor jouw inspanning – God weet hoe de vork écht in de steel zit en weet naar welk adres de beloning heen moet. En als je dit alles doet zonder je door God ingestelde leider te minachten of te gaan rebelleren, zal je gezegend zijn. Wie trouw is in de roeping/visie/bediening van een ander, is klaar om die/dat van hem/haarzelf toevertrouwd te krijgen (Lucas 16:12).

Ble$$ingzzz