Beveiligd: Kerkplantersblog zomer 2017

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Je vurigheid is een kado

“Bezit je ook maar iets wat je niet geschonken is?” (1 Kor. 4:7).

Soms merk ik onder lieve, toegewijde, Geestvervulde christenen die verantwoordelijk meedienen in Gods werk, trouw bidden en het Woord lezen, een houding van irritatie tegenover mensen die dit niet doen. Gelovigen die al die dingen wat minder bijhouden, minder slimme keuzes maken, een beetje zoals Lot die niet met geestelijke maar met natuurlijke ogen z’n beslissingen neemt, en daardoor vaak in plekken eindigt waar de geestelijkere Abraham hem dan uit moet redden (Genesis 14). De geestelijk scherpere mensen krijgen het zo zwaarder, meer werk op hun schouders want de rest waant zich in christelijk luilekkerland. Heel begrijpelijk die ergernis!

Een beetje zoals iemand die door hard werk zich heeft opgewerkt en nu VVD stemt, zich ergert aan z’n voormalige buurtgenoten die een uitkering vangen. Ik kon het, dan jij toch ook?

Ongeacht of dit klopt of niet, in de maatschappij of in je geestelijke ontwikkeling, om als Jezus te zijn moeten we 1 ding niet vergeten: “God is het die je kracht geeft om vermogen te verwerven” – zowel natuurlijk als geestelijk. Als Hij ons niet de Geest had gegeven, een nieuw hart, een vernieuwde wil, een heilige motivatie van binnen die ons ertoe drijft Hem te zoeken, te bidden, te lezen, te dienen, te evangeliseren, te groeien – hadden we niks. Zelfs dat verlangen, die wil… komt van Hem.

Dit helpt ons om fanatiek radicaal toegewijd extreem vol overgave God meer te dienen dan anderen om ons heen… zonder hier hoogmoedig over te worden, en écht nederig te blijven. Want trots kan zomaar al dat mooie bidden en werken voor Zijn Zaak verpesten. Wie geen liefde heeft, heeft niks meer.

Of zoals Paulus het heel cool verwoordt: Ik heb harder gezwoegd dan alle andere apostelen! Niet op eigen kracht maar… dankzij Gods genade (1 Kor. 15:10) en: Dat ik trots kan zijn op mijn werk voor God, dank ik aan Jezus Christus (Rom. 15:17).

Liefde laat je huilen en haten

We kennen allemaal de uitspraak: “God haat de zonde, maar houdt van de zondaar”. Waarheid als een Hollandse koe! Ik wil echter een kleine wijziging voorstellen: “God haat de zonde, OMDAT Hij houdt van de zondaar”.

Bij de 1e uitspraak lijken zonde en zondaar nog 2 dingen die eigenlijk bij elkaar horen. Maar te vaak voelen gescheiden mensen zich nog veroordeeld als ze de tekst in Maleachi 2:16 horen “Ik haat de echtscheiding”. Als afgeleide daarvan voelen ze zich ergens zelf ook een beetje door God gehaat. Maar God haat het juist, OMDAT Hij van het betrokken stel houdt. En hun kinderen. En iedereen die erdoor geraakt of beïnvloed wordt.

En zo is het met elke zonde. God haat hypocrisie, leugens, seks buiten het huwelijk, abortus, hoogmoed, hebzucht, veroordeling, onvergevingsgezindheid, onverschilligheid, laster en geroddel, geruzie, positiezoekerij, leedvermaak, jaloezie… OMDAT Hij liefde is. Liefde voor zowel de daders als slachtoffers van al deze zonden. Logisch toch?

Dat brengt me op een punt waar ik me wat zorgen over maak, kijkend naar de christenen van vandaag. En, eerlijk gezegd, naar m’n eigen hart zodra het van de radicale navolging van Jezus af probeert te drijven.

We maken ons veel te weinig druk over zonde.

In onszelf, in de kerk, en ja: in de wereld.

Voor ik verder ga: ik ga niet pleiten voor hoogmoedige, vingerwijzende Farizeeërstijl veroordeling van die vieze vuile buitenwereld. Jezus at en dronk met landverraders en hoeren (Mc. 2:16), en dat moeten wij ook doen – met hen die zich geen christen noemen tenminste (1 Kor. 5:11).

Maar dat zou wel gepaard moeten gaan met een diep verdriet, of haat zogezegd, over de zonde die zoveel kapot maakt. Het voelen van de pijn van alle gevolgen van onrecht, gebroken gezinnen en harten, egoïsme en onverschilligheid in een narcistische selfiecultuur geobsedeerd door volgers en vindikleuks. En van het gebrek aan aantrekkingskracht van een kerk die op veel plekken overgenomen lijkt te zijn door de wereld.

Check deze teksten:

Trek midden door de stad, midden door Jeruzalem, en zet een merkteken op de voorhoofden van de mannen die zuchten en kermen over al de gruweldaden die in in het midden ervan gedaan worden (Eze. 9:4)

Oh, had ik in de woestijn maar een kamp voor reizigers! Ik zou mijn volk verlaten, ik zou bij hen weggaan, want zij zijn allen overspelers, een trouweloos gezelschap. Zij spannen hun tong als een boog. Met leugen en niet met betrouwbaarheid zijn zij in het land sterk geworden, want zij gaan voort van slechtheid tot slechtheid, en Mij kennen ze niet, spreekt de HEER (Jer. 9:2-3).

Beken vol water stromen uit mijn ogen neer, omdat men Uw wet niet in acht neemt (Ps. 119:136).

… de rechtvaardige Lot, die leed onder de losbandige levenswandel van normloze mensen… heeft dag in dag uit zijn rechtvaardige ziel gekweld bij het zien en horen van hun wetteloze daden (2 Pet. 2:9).

Een rivier van tranen omdat mensen niet doen wat God zegt. Gekweld in je ziel bij het horen en zien van zonde. Willen vluchten naar een hutje op de hei. Zuchten en kermen over gruweldaden. Dit is dus blijkbaar Gods hart, het hart van Jeremia, Lot, David en Ezechiël. En van een kerk die écht vervuld is met diezelfde Geest.

Christenen die lijken op de Vader van iedereen, de Schepper die zonde, valse leringen en religies en leugens haat, omdat ze de mensen die die zonde praktiseren en die leugens geloven kapot maakt, en leidt tot een eeuwigheid onder het oordeel zonder mogelijkheid tot ontsnapping. Kinderen van de Vader die huilt en gebroken is om mensen die verloren gaan.

In een afkickkliniek hoorde ik van een in drugs teruggevallen gemeentelid, hoe het overspel, de echtscheiding en geslachtsverandering van z’n vader hem helemaal kapot had gemaakt, en hoe hij nu moest vechten om bij z’n eigen vrouw en kinderen te blijven. Het is niet gelukt. In de ogen van een vrouw zag ik de pijn van het verlies van haar vader door drugsgebruik. De gebrokenheid van het meisje dat misleid was door een vriendje die zei dat zuipen en seks voor God OK was, omdat alle zonde toch al bij voorbaat vergeven is. De jongen die op zoek was naar God maar in zijn poging de kerk te bezoeken afknapte op de mensen die het met elkaar gezellig hadden maar geen oog hadden voor de alleen koffiedrinkende nieuweling. Het jonge stel op weg naar Jezus die afknapten op de ‘christelijke’ jongeren die net zo goed dronkenschap nodig hadden om oudejaarsavond een beetje leuk te houden, en concludeerden dat Jezus blijkbaar toch niet het antwoord kon zijn op hun zoeken. Het zonder geloof opgegroeide rappertje die bij pastoor en dominee alleen maar lauwe halfbakken antwoorden kreeg, en nu een salafistische moslimprediker is omdat hij van de imam wél een gepassioneerd antwoord kreeg op zijn vragen naar de zin van het leven.

Waar zijn onder gelovigen vandaag de tranen van Paulus, als hij christenen aanspoorde vooral te blijven vasthousen aan geloof, liefde en heilig leven? Waar de tranen van Jezus, die huilde toen Hij Jeruzalem zag, omdat Hij wist wat er ging gebeuren nu ze Hem afwezen?

Ik zag Gods Geest eens in over een groep Achterhoekse kinderen (van 10 tot 12 jaar) uit traditionele kerken komen, en ze begonnen – zonder dat iemand ze opjutte of instrueerde – onbedaarlijk te huilen terwijl ze baden voor hun lauwe kerken, families en dorpen. Zo heftig was de Geest op ze, dat we ze na een tijdje moesten stoppen omdat ze anders niet zouden lunchen. Dát doet een volk dat écht, en niet alleen in naam of belijdenis, vervuld is met de Geest van pinksteren.

Twee zendelingen van het vroege Leger des Heils probeerden een kerk te stichten in een moeilijke buurt. Toen niks lukte vroegen ze om advies aan de legendarische stichter van het Leger, William Booth. Zijn telegram (niet de app, het echte ding met kabels en morsecode) bestond uit twee woorden: T R Y   T E A R S.

Probeer tranen.

Hey ik hou van lachen. Ik ben de vrolijkste persoon die ik ken. Ik vind mijn eigen grapjes best goed. Voor de blijmoedige is het altijd feest (Spr. 15:15) en wees altijd blij (Fil. 4:4) staan op m’n voorhoofd getatoeëerd. Niet echt hoor, dat was een grapje. Haha.

Maar ik pleit daarbij voor meer tranen. Om de ellendige staat van de wereld, de lauwe staat van de kerk, hoe verloren mensen gaan en hoe weinig kracht wij hebben om ze te bereiken. Een roep naar boven: HEER HELP ONS. HOSANNA, BRENG REDDING HEER! Om meer haat tegen zonde omdat we mensen en Gods Naam meer liefhebben. Weg met onverschilligheid. Laten we ons diep laten bewegen. Het is code rood, nú moet het gebeuren of er gaat weer een generatie over het randje zonder Jezus gezien te hebben in ons. Waar is de passie die zegt:

Nee, ik ga mijn tent, mijn huis, niet binnen, ik leg mij op de rustbank, mijn bed, niet neer, ik gun mijn ogen geen slaap, mijn oogleden geen sluimer, totdat ik voor de HEER een plaats gevonden heb (Psalm 132:3-5). Geen rust, geen zorgeloos genieten (behalve als noodzakelijk bijtanken om daarna weer door te gaan), totdat Gods volledige wil gebeurt, of op z’n minst zwaar onderweg is in mijn leven en in de mensen om me heen.

Meer liefde die leidt tot meer heilige haat en meer tranen, a.u.b.

Vervloekt wie geen tienden geeft? Echt niet! Of toch wel?

Vinden jullie dat een mens God mag bestelen? Toch bestelen jullie Mij, en zeggen dan: ‘Hoezo bestelen we u?’ Door de tienden en de heffingen achter te houden! Jullie zijn vervloekt en nogmaals vervloekt, en toch blijft het hele volk Mij bestelen.

Stel Mij maar eens op de proef – zegt de HEER van de hemelse machten. Breng alle tienden naar Mijn voorraadkamer, zodat er voedsel in Mijn tempel is, en zie dan of ik niet de sluize van de hemel voor jullie open en zegen in overvloed op jullie land laat neerdalen. Ik zal de sprinkhaan onschadelijk maken zodat hij de opbrengst van de aarde niet meer kan verwoesten, en de druiventros zal niet meer verdorren in de wijngaarden – zegt de HEER van de hemelse machten. Alle volken zullen jullie gelukkig prijzen, want jullie zullen wonen in een heerlijk land ( M A L E A C H I   3 : 8 – 12 ).

Heftige tekst, of niet? Mensen geven verschillende reacties:

  1. Men geeft tienden, uit angst voor een bovennatuurlijke creepy vloek, die hun inkomen gaat opeten, zoals een sprinkhaan de oogst.
  2. Men schiet in de ik-leef-niet-meer-onder-de-wet-reflex. Allemaal Oude Testament, geldt niet meer voor mij! En geeft vervolgens niks, of in ieder geval minder dan 10%.

Hoe zit dit voor ons als gelovigen in het Nieuwe Verbond?

De wet, inclusief de wet van 10%, was een soort babysitter of voogd, die z’n plek had zolang Gods volk nog niet volwassen was (Gal3:24). Een beetje zoals je ouders je verplichten die groenten op te eten en je tanden te poetsen, je verbieden de grote weg over te steken of fikkie te stoken op je kamer (hier praat ervaring). Je snapt als kind niet (altijd) waarom, bent het er niet mee eens, maar het slimme kind doet het toch maar – uit angst voor straf.

Zo’n kind staat volgens Paulus nog gelijk aan een slaaf. Jezus zegt: een slaaf weet niet wat zijn heer doet (Joh15:15). Een slaaf krijgt geen uitgebreide uitleg van het ‘waarom’ achter de opdracht: hij moet gewoon doen!

Gods doel is nu, dankzij het Nieuwe Verbond, gerealiseerd door de inwoning van Gods Geest in ons, om ons volwassen zonen te maken i.p.v. slaaf. Een ‘zoon’ krijgt inzicht in het waarom achter de wet. De wet wordt op z’n hart geschreven, geïnternaliseerd. Een volwassen zoon (waaronder ook jullie, dames) is van binnen gemotiveerd om het juiste te doen. Hij kent de gevolgen van wanneer de leefregel wel of niet gevolgd wordt. Daarom houdt ie zo van de wet, zoals de langste Psalm (119) steeds herhaalt. Hij maakt juiste keuzes, vanuit liefde, vanuit een dieper inzicht, omdat hij is gaan lijken op z’n vader. En krijgt een net zo grote passie als z’n pa om die leefregels weer door te geven aan de volgende generatie.

Een wet, met dreigingen en straffen, is eigenlijk niet meer nodig, voor wie vanuit liefde graag Gods wil doet. Zo’n gelovige heeft de Geest van Zijn Vader, hetzelfde hart, dezelfde motivatie. Kerkvader Augustinus (niet in ALLES een aanrader trouwens) verwoordde het zo: Heb lief, en doe dan wat je wil.

Mooi hoor, die uitleg. Maar nu over die tienden!

Een volwassen gelovige geeft met z’n hele hart. Paulus noemt dat een blijmoedige gever, en zegt dat God van zulke mensen houdt (2Kor9:7). Hij houdt van iedereen natuurlijk, maar dit betekent dat Hij dol is op een hart dat dit doet. Dit zijn de mensen die hun huizen en stukken grond verkopen en aan de kerk geven of uitdelen aan de armen (Hnd 4:34), die sieraden in de collectezak gooien voor Gods huis (2 Kron 29), en zoveel gaven en gaven aan Gods projecten dat ze werd gevraagd ermee te stoppen (Ex 36:3-6)!!!

Een volwassen gelovige – en die willen we kweken in Leef! Aruba – snapt dus de gevolgen van wel of niet geven. Hij en zij geven niet meer uit angst, “omdat anders de vloek over me komt”. En zeggen ook niet makkelijk: “dit geldt niet meer voor mij”, als smoesje voor hun hebzucht, gierigheid of onverschilligheid. Liefde voor Jezus zoekt naar manieren om méér te geven. Mensen als Rick Warren (pastor en schrijver Doelgericht Leven) stelde als doel om, beginnend bij 10%, elk jaar minstens 1% meer te geven – en hij zit nu op 90%!

Wat als iedereen (minstens) 10% van z’n inkomen zou geven?

Alleen een bepaald percentage naar de kerk brengen is natuurlijk niet genoeg. Een kerk moet daarnaast Gods leiding willen zoeken in gebed. De principes van Zijn Woord toepassen. De boodschap van bekering, geloof, genade en heiliging preken. Liefde boven alles plaatsen, de Heilige Geest de ruimte geven, gericht zijn op de verlorenen, goede werken doen enz. De héle ‘wet van liefde’ moet op hun hart geschreven zijn.

Maar als dat allemaal, zo goed als kan, gebeurt, is zo’n kerk of bediening perfecte grond om financiën in te zaaien. Als iedereen tienden of meer geeft, kunnen goede werkers en predikers vrijgezet worden van ander werk, om zich volledig aan de missie te wijden, en de kerk effectiever maken. Programma’s kunnen opgezet worden, apparatuur aangekocht, evangelisatie- en diaconale acties georganiseerd, zalen gehuurd, allemaal dingen die anders onmogelijk waren door geldgebrek.

Gevolg hiervan, is dat er mensen bereikt worden, die onbereikt zouden blijven als het geld er niet was. Of als er zelfs maar de helft ervan was. In een goede, op God gerichte kerk of bediening, betekent meer geld vrijwel zeker meer geredde, gezegende zielen.

Daarnaast belooft God mensen te belonen, voor elke daad van geloof. Inclusief geven. Geef, dan zal je gegeven worden; een goede, stevig aangedrukte, goed geschudde en overvolle maat zal je worden toebedeeld. Want de maat die je voor anderen gebruikt, zal ook voor jullie worden gebruikt (Lucas 6:38).

Een vloek die je niet doorhebt

Het omgekeerde is ook waar. Geef niet, of minder, aan je kerk, en die dingen gebeuren niet:

  • je locale preachers hebben minder tijd en ontdekken dat ding in de Bijbel – dat je huwelijk had kunnen redden – niet, en je hoort het nooit.
  • de vrouw die de grote geloofsheld van je kinderen gaat worden wordt niet bereikt, omdat er geen geld is voor de bediening die haar kon binnenhalen, en over 10 jaar snap je niet waarom je kinderen niet meer naar de kerk willen.
  • de gastspreker die je had moeten inspireren eindelijk dat eigen bedrijf, dat kindertehuis, die gebedsgroep, dat daklozenproject te beginnen, komt nooit – en je snapt niet waarom je je dromen, plannen en visies niet gerealiseerd worden.
  • door geldgebrek voelen teams zich ontmoedigd, stoppen, of draaien alles veel chagrijniger, waardoor de partner die God voor je had niet naar je kerk blijft komen… en je hem/haar mist.
  • de buren, vrienden en familieleden waar je al zo lang bidt, worden niet aangesproken door nét dat ene ding dat de kerk had kunnen doen met jouw geld.

En zo kan je de lijst oneindig lang maken. God werkt via het Vlindereffect: zoals het fladderen van een vlinder in het Amazonewoud van Brazilië, een orkaan in de VS kan veroorzaken, zo hebben alle schijnbaar kleine daden van (on)gehoorzaamheid, gevolgen tot in het oneindige.

Overdreven? Was het maar waar. Waarom staat er in de Bijbel zo vaak zo duidelijk dat God wil dat alle mensen gered worden, maar gebeurt het toch niet? Tuurlijk, sommigen willen echt niet. Maar heel veel hadden kunnen worden bereikt, aangesproken, overtuigd, als wij in alles – en ook in onze vrijgevigheid – God meer hadden geloofd en gehoorzaamd.

En zo geldt dit principe nog steeds. Maar niet op die magische manier, maar gewoon via de wet van oorzaak en gevolg. Geef wel, en die zegen komt, voor jou en vele anderen. Geef niet, en die zegen komt niet (en een zegen die niet gebeurt, kan je best een vloek noemen). De kerk stopt of stagneert – of groeit en bloeit. De zendelingen gaan door en kunnen mensen bereiken en dingen bouwen – of gaan ontmoedigd naar huis. Natuurlijk snapt God het wanneer het écht niet kan, en er zijn momenten dat Hij me (denk ik) uitdrukkelijk zei NIET te geven. Maar laat ons hart zijn bij Gods werk!

U staat voor de keuze tussen leven en dood, tussen zegen en vloek. Kies voor het leven, voor uw eigen toekomst en die van uw nakomelingen (Deuteronomium 30:19).

Dus met een beroep op onze liefde voor God en Zijn werk: Geef. Tienden. Of meer. Niet uit angst vanwege een duistere vloek uit een slechte horrorfilm die over je komt als je het waagt 9% i.p.v. de magische 10% te geven. Maar uit liefde. Omdat de wet van God in je hart is geschreven door de Heilige Geest. Omdat de liefde die Jezus naar het kruis dreef, ook in jou z’n werk doet. En je ertoe drijft alles te geven, niks achter te houden, nergens bang voor te zijn, jezelf helemaal weg te geven. Tot eeuwige zegen. En wie weet krijg je er zelf ook nog wat van mee!

Wie probeert zijn leven veilig te stellen, zal het verliezen. Maar wie het verliest omwille van Mij en het evangelie, die zal het vinden (Lucas 17:33 / Matteüs 10:39).

Velen willen almaar meer bezit, maar de rechtvaardige geeft, hij houdt niets voor zichzelf   (Spreuken 21:26).

P.S. Praktisch: geven aan de kerk, zending of liefdadigheid? En bruto of netto tienden?

Er zijn mensen met hele duidelijke meningen hierover, maar die heb ik (nog?) niet.

Wat betreft de 1e vraag, ik zie wel hele duidelijke opdrachten omtrent alle drie:

Locale gemeente

Oudsten die goed leiding geven moeten DUBBEL worden beloond, vooral degenen die zich veel moeite geven voor de prediking en het onderricht. De Schrift zegt immers: ‘U mag een dorsend rund niet muilkorven’ en ‘De arbeider is zijn loon waard’ (1 Timoteüs 5:17-18).

Zendelingen

Jullie hebben er goed aan gedaan in mijn moeilijkheden te delen. Jullie weten zelf dat toen ik na mijn vertrek uit Macedonië met de verkondiging begon, jullie gemeente de enige is geweest die gedeeld heeft in mijn tegoeden en tekorten. Al in Tessalonica hebben jullie mij meer dan eens iets gestuurd om mijn tekorten aan te vullen (..). Nu is alles mij vergoed, en heb ik zelfs veel meer ontvangen. Mij ontbreekt niets dankzij de gaven die Epafroditus namens jullie heeft gebracht; ze zijn een geurig en aangenaam offer dat God behaagt. Mijn God zal uit de overvloed van Zijn majesteit elk tekort van jullie aanvullen, door Christus Jezus (Filippenzen 4:14-19)

Liefdadigheid

Ondersteun weduwen die alleen staan (..). Als een gelovige vrouw weduwen in haar familie heeft, moet zij die zelf ondersteunen en niet de gemeente met de zorg belasten. Dan kan de gemeente voor weduwen zorgen die alleen staan (1 Timoteüs 5:3, 16).

En voor het antwoord op in welke verhoudingen we aan wat zouden moeten geven, denk ik hetzelfde als over de 2e vraag, om ons bruto of netto inkomen te gebruiken als we 10% willen gaan geven:

Bid het Getsemanégebed

Heer, als het mogelijk is, laat deze beker aan Mij voorbijgaan. Maar niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede.

We hebben allemaal een eigen willetje. Vraag maar aan onze zoon van 3. Jezus ook. En Abraham ook toen God hem uitdaagde Izak te offeren. Wat uiteindelijk niet hoefde, maar ondertussen had Abraham wel z’n vertrouwen in God bewezen door z’n bereidheid het te doen, ook al snapte hij er geen hout van. En ik had ook m’n eigen wil, toen God me uitdaagde te beloven m’n leven lang celibatair (ongetrouwd) te blijven, als dat beter voor Hem zou zijn. En binnen 2 weken kwam een profetes onze kerk binnen die van niks wist, en me recht aankeek en zei: “God wil niet dat je alleen blijft”.

Hierdoor weet ik dat m’n huwelijk geheiligd is: het is geen compromis van God voor mijn vleselijke eigenwijsheid, maar echt de manier hoe ik maximale impact voor de eeuwigheid kan hebben. Wat we offeren, heiligen we. Abraham heiligde Zijn nakomelingen dus, door de bereidheid ze op te geven. En zo zit dat ook financieel.

We willen allemaal, vanwege angst voor gebrek of hebzucht of liefde voor ons gezin of een nieuwe iPhone, iets op financieel gebied. De sleutel tot het verstaan van Gods stem over ALLES, en ook hoeveel te geven en aan wat, is God toe te staan juist dat te doen wat je niet wil. Ik noem dan specifiek datgene op wat mijn vlees/oude mens/angst/eigen wil NIET wil dat Hij gaat zeggen, en zeg dat Hij dat mag zeggen en ik m’n best zal het ook te doen, met hulp van Zijn Geest. En dan noem ik er ook bij wat ik zelf zou willen, en weet dan dat ik God de ruimte heb gegeven alles te zeggen zonder taboes. Want in de Bijbel zien we keer op keer dat misleiding komt, voor wie alleen maar z’n eigen wil bevestigd wil zien worden. Wie liefde voor de waarheid heeft, tegen elke prijs, zal Gods leiding kunnen verstaan en volgen. God zal je laten zien wat Zijn doel is voor Zijn geld, tijdelijk aan je bankrekening toevertrouwd, en waarover je beheerder mag zijn.

Kerkplantersblog Leef! Aruba – december 2016

In dit blog:

  • Hoe ontwikkelt Leef! Aruba zich qua liefde, missie en kracht van de Geest?
  • Afgelaste dienst
  • Vaste en tijdelijke eilandbewoners 
  • Gastsprekers
  • Organisatieopbouw 
  • Bijbelschool?

Korte samenvatting tot nu toe: we kwamen na het overdragen van Leef! Zutphen in 2014 op Aruba met de visie voor een nieuwe kerk (vertrekverhaal hier). In het 1e jaar Aruba kregen we 2 aanbiedingen van bestaande kerken om mee te werken. Hoe verleidelijk ook, we kregen uiteindelijk door dat we toch meteen zelf moesten beginnen, zonder tussenfase. Door de contacten die we dat 1e jaar maakten, vormden we een groep met wie we “Connectavonden” hielden. Uiteindelijk zijn we met hen in februari van dit jaar zondagdiensten mee begonnen

(Scroll heel christiantan.wordpress.com naar beneden voor de vorige kerkplanterblogs en verhalen!)

Sinds het vorige blog van eind september (ww: alejandro) is het pionieren van Leef! Aruba langzaam in een volgende fase aangebroken. Zoals Paulus zegt: kerkplanters moeten planten, begieten, maar uiteindelijk is het God Zelf Die de wasdom (groei) moet geven. Die groei zien we gebeuren, in kleine stapjes maar heel duidelijk.

Door ervaring en Gods Woord hebben we een duidelijke visie van hoe een bijbelse kerk eruit moet zien. Maar niet alles komt in 1x natuurlijk. Dus biddend zoeken we naar Gods volgorde: welke gebieden van gemeenteontwikkeling hebben nu meer aandacht nodig, en welke andere zijn voor later?

We hebben als Leef! 3 kernwaarden:

  • Leef! met je hart (liefde boven alles)
  • Leef! bovennatuurlijk (door de Heilige Geest het onmogelijke zien gebeuren)
  • Leef! met een missie (Meer Jezus in Meer Mensen)

WAARDE #1: Leef! is Lief!

Waar we heel blij mee zijn is dat de 1e van de 3 Leef! waarden (= wat we belangrijk vinden),  “LEEF! MET JE HART” (=liefde boven alles), enorm goed ontwikkeld is. De onderlinge liefde in de church is groot en trekt daardoor anderen aan! De Leefies:

  • helpen elkaar een huis bouwen
  • geven elkaar onderdak
  • brengen elkaar naar vliegvelden
  • lenen elkaar auto’s
  • zoeken voortdurend smoesjes om samen te eten
  • bowlen, karten en eten samen
  • organiseren speurtochten
  • passen op elkaars kinderen
  • zijn opa en oma voor kinderen met grootouders ver weg
  • helpen elkaar financieel
  • huilen dikke tranen als mensen emigreren
  • sluiten samen hypotheken af
  • appen elkaar plat
  • helpen elkaar verjaardagsfeestjes organiseren
  • geven hun voorgangers kerstpakketten
  • helpen jonge gevangenen
  • dienen vaak in 2 of meer taken op zondag
img_4202
Leuke Connectleiders nemen pastors mee uit eten.

Als Paulus naar zijn kerkplantjes zoals Tessalonica en Kolosse schrijft, evalueert hij altijd een aantal factoren, en onderlinge liefde zit daar altijd tussen. Ik denk dat hij over Leef! Aruba zou zeggen: Over de onderlinge liefde hoef ik jullie niet zoveel te schrijven, want jullie hebben zelf van God al geleerd om elkaar lief te hebben (1 Tess. 4:9).

Hij zegt er wel achteraan: Maar ik spoor jullie aan dat nog veel meer te doen (4:10). Dus het kan altijd beter! En natuurlijk is dat bij ons kerkplantje ook zo. Maar tekenend is wel, dat – net als destijds in Leef! Zutphen, en ook onze jeugdgroep in Deventer nog eerder – mensen zich aangetrokken voelen tot Jezus/de kerk, door deze onderlinge liefde.

Een Colombiaanse man was al 15 jaar zonder kerk. Kwam binnen en vond – wonder boven wonder! – mijn preken nog niet zo aansprekend (haha, goed voor mijn ego deze), maar vond de onderlinge liefde zo bijzonder dat hij is blijven plakken en eindelijk weer een geestelijk thuis heeft (en gelukkig ook helemaal blij met de prediking inmiddels).

Een Nederlands meisje dat ons kende als gastspreker in NL voelde Gods leiding om ons unnamed-2voor 3 maanden te komen helpen op Aruba. Dat helpen liep voor een groot deel anders, maar
Gods echte plan bleek duidelijk: door de liefde van de mensen genas haar hart en heeft ze inmiddels besloten om permanent terug te komen.

Lees ook de eigen woorden van dit Arubaans-Surinaamse gezin, sinds september bij Leef! aangesloten.  “God gaf ons een steeds sterker wordend verlangen om meer met Christian en Nathalie te maken te hebben” zeggen ze onder andere 🙂

En deze testimonial, iets ouder.

Bouwen aan liefde gaat dus boven alles! Door de onderlinge liefde herkent de wereld ons als discipelen van Jezus (Joh. 13:35). Dus zijn we God dankbaar dat Hij dit echt in het hart van onze net begonnen gemeente heeft gelegd.

groepsfoto-speurtocht
Elke 2 weken is er “LEEF! FAMILIE”: iets gezelligs doen samen. Hier voor aanvang van een speurtocht over de noordelijke helft van het eiland.

WAARDE #2: Bovennatuurlijk is voor velen nog nieuw terrein

De 2e waarde van LEEF! is “LEEF! bovennatuurlijk”: door de kracht van de Heilige Geest, het onmogelijke mogelijk zien worden. Dit is voor velen nog spannend. Zoals aangegeven in de intro van de nieuwsbrief waar dit blog bij hoort, passen we hier het principe van de ploegentijdrit (wielrennen) toe. Niet met een klein clubje keihard gaan, en de rest verliezen – maar ons tempo aanpassen en zo de anderen meekrijgen, en samen sneller over de streep komen!

We leggen veel uit wat het werk van de Geest is, roepen op hier open voor te staan, maar laten iedereen ook op z’n eigen tempo alles ontdekken. We tonen van alles waar het in het Woord staat, en dat geeft groot vertrouwen en grote openheid!

Onze diensten zijn dus een stuk minder charismatisch als sommigen zouden verwachten. We achten het nog niet de tijd om, zoals we in Zutphen na een tijdje wel deden (maar ook niet in het begin!), in de zondagdienst profetie prominent te promoten (vette alliteratie!), maar onderwijzen er wel over. Spreken in tongen, genezing, geloofsstappen, uitbundigere aanbidding: we zaaien het Woord hierover, maar forceren geen vroegtijdige oogst. Deze dingen zijn ook alleen maar een doel, omdat ze het middel zijn tot een groter doel: verheerlijking van Jezus’ Naam, aantrekken en overtuigen van ongelovigen, bemoediging van gelovigen en opbouw van Jezus’ Lichaam.

Maar een aantal is in gebed voor de doop met de Heilige Geest, en hier en daar hebben we al een rake profetie gehoord. Een aantal is enthousiast om de straat op te gaan, om te evangeliseren en te bidden voor de zieken. We verwachten flink wat actie, en plannen meer momenten van gebed en vasten!

WAARDE #3: De missie wordt steeds helderder

Laatste van de 3 waarden van LEEF! is “LEEF! met een missie”: MEER JEZUS IN MEER MENSEN. En we zien inderdaad meer mensen anderen uitnodigen en meenemen, stap voor stap vrijmoediger over hun geloof spreken. Gevolg is mensen die tot geloof komen. Niet massaal, maar druppelsgewijs. We bidden hartstochtelijk om meer, maar beseffen ook dat God in Zijn genade ons het land niet in 1x geeft, zodat de wilde dieren ons niet teveel worden, maar geleidelijk, zodat we ook daadwerkelijk in bezit kunnen nemen wat God ons geeft (Exodus 23:29-30). Maar de verhalen heb je al in eerdere blogs kunnen lezen – en er is nog meer, maar niet alles kunnen we hier schrijven i.v.m. privacy. Bekeringen van enorm heftige zonden met diepe gevolgen hebben we mogen zien, en dat al in tientallen levens. Dank God!
schermschot-appje-anouk-bezoekerEen jongedame die zonder kerk of geloof is opgegroeid kwam vorige week zondag voor het eerst. Geboren in Zutphen toevallig! ’s Avonds kwam ze ook eten bij een kerstdineetje van 1 van de Leef! Connectgroepen. Ze was verbaasd door de onderlinge saamhorigheid, én (een RK begrafenis was haar enige kerkervaring ever) dat ze de hele preek gewoon kon begrijpen, én dat de sfeer zo informeel en ontspannen was. Afgelopen zondag was ze er weer, haar 1e kerstdienst ooit. Ze heeft zich inmiddels opgegeven om mee te helpen bij de Minikids. Mooi te zien gebeuren!

En: daarnaast ook, net als in met name 2005-2010 in Leef! Zutphen, zien we de gelijkenis van de zaaier realiteit worden. Ook hier mensen die het Woord aannemen, maar na een tijdje verdwijnen. Sommige mensen voelen zich aangetrokken tot Jezus door een ontmoeting of door de kerk, beginnen Jezus te volgen, maar allerlei problemen trekken ze (vooralsnog?) weer weg van Jezus. Verslavingen blijken te sterk, relatieproblemen te overweldigend. We blijven contact houden ook als mensen niet meer komen. Jullie gebed voor deze mensen helpt!

Afgelaste dienst wegens overstroming

15095663_10209622663916979_3520990053331430923_n20 november waren we onderweg naar de dienst. Ik (Chris) en de 2 oudste kinderen zaten met de drummer in de auto (Nathalie komt altijd na het muziek oefenen). De zondvloed brak los! Auto’s en huizen stroomden vol water. Ternauwernood bereikten we na 3 kwartier de kerk, maar 5 (!) anderen van muziek en geluid waren inmiddels al in het water gestrand. We konden niks anders dan de dienst aflasten!

Gelukkig viel de schade op het eiland mee, behalve voor een aantal laaggelegen huizen. Maar het regenseizoen is een heftige dit jaar, en nog niet voorbij! (En de muggen zijn er blij mee!)

Vaste en tijdelijke Leefies

Aruba kent een hoog percentage tijdelijke mensen. Nederlanders hebben vaak een contract van een aantal jaar (onderwijs, leger b.v.). Ook Arubanen hebben vaak familie in NL en wagen soms de sprong (terug). Op De Betteld hebben we gezien dat het ook een groot verlangen van Gods hart is, om mensen die je maar tijdelijk kan beïnvloeden, te raken met Zijn liefde en boodschap. En dat is wat gebeurt. We hebben al vaak afscheid moeten nemen van mensen die we echt niet kwijt wilden – afgelopen zondag onze drummer! Ook familieleden van gemeenteleden die op vakantievisite komen zijn talrijk. Maar een groot aantal van hen zijn al totaal veranderd het eiland afgekomen.

dramastukje-in-dienst
Dramastukje tijdens de dienst

Recent weer een neef van een vast gemeentelid, die er voor 4 weken was. Totale overgave en bekering. Schitterend. Ouders van een ander vast gemeentelid zijn al voor de 2e x teruggekeerd, nadat de diensten en ontmoetingen in het 1e bezoek hun leven zo op de kop zetten.

Maar voor de opbouw van de gemeente is het ook fijn vaste mensen te hebben, met wie je langer door kan bouwen. Dit percentage wordt nu ook langzaam hoger. Vrijwel elke week zien we nieuwe gezichten, waarvan sommigen blijven en anderen niet. God bepaalt wie er komt. Maar we doen wel ons best naar ze uit te reiken en actief op zoek te gaan naar elk verloren schaap!

De tijdelijke mensen leiden ook weer permanente eilandbewoners op het pad van LEEF! En er zijn momenteel 3 teruggekeerden in Nederland, die nu actief hun permanente terugkeer naar Aruba plannen en de gemeente weer willen versterken.

Gastsprekers

img_4161img_4160Goede vriend Jaap Dieleman was er! Gesproken op zondag natuurlijk (Christian even rust, hehe). Maar ook een conferentie over zijn laatste boekthema gedaan: “Kunnen Deze Botten Herleven?” We organiseerden dit samen met Good Samaritan Christian Center – Jaap komt al jaren voor onze komst op Aruba en kent de voorgangers van deze leuke collega-kerk nog als pasbekeerde broekies. Mooie tijd en natuurlijk even bijgepraat en de laatste christelijke roddels uitgewisseld 😉

Qua gastsprekers krijgen we in januari ook nog Wilkin en Aukje van de Kamp, Christians ouders Ronald en Joke in februari, een team van Royal Mission School in maart, en onze geliefde amigo Olaf ten Napel (VEZ) in mei. Gezalfde mensen weten Aruba steeds vaker te vinden!

De wijn en de wijnzak

cherry-sharon-hans-aanbidding
Deze 2 aanbiddingsleiders gaan meedraaien!

Omwille van de wijn (het werk van Gods Geest) moet de wijnzak (structuren en organisatie) flexibel blijven. Toch staat de basis van de organisatie van Leef! Aruba al vrij stevig. We hebben elke week een band (ik kan terug gaan schakelen naar 2x per maand zelf de aanbidding leiden, aangezien nu 2 anderen van hoge kwaliteit gaan meedraaien). De Leef! Kids draaien vanaf de start elke week 2 groepen. Techniek (geluid, beamer), Gebouw & Welkom en het Leef! Café groeien gestaag in bemensing. LEEF! Dieper zijn de tweewekelijkse bijbelstudies, en de Connectgroepen zijn echt een succes.

minikids-zondag
Kleinste kids op zondag

Alles is nu nog relatief kleinschalig. Maar we bouwen wel met het einde in gedachten, of in ieder geval de volgende fase. Wie veracht de dag van de kleine dingen? (Zach. 4:10). Het ontstaan van LEEF! Aruba (en, élke bijbelgetrouwe kerk op aarde) maakt nu al verschil tussen eeuwig en leven of dood voor tientallen mensen, of al meer. Het Koninkrijk is volgens Jezus als een mosterdzaadje, dat klein begint, maar uitgroeit tot de grootste bomen. Als we trouw doorbouwen, groeit elk werk van God uit tot iets dat miljoenen zal redden van een eeuwig oordeel. Het is niet te overschatten hoe belangrijk kerkenwerk, zendingswerk, God dienen is, zelfs dat jullie dit nu lezen, voor ons bidden, of gaan besluiten het werk financieel te ondersteunen… alles is eeuwig, en we gaan allemaal spijt krijgen in de eeuwigheid dat we niet méér gedaan hebben toen het nog kon – tijdens dit leven op aarde!

Op termijn moeten er natuurlijk oudsten en diakenen aangesteld worden (“Je moet in elke stad oudsten aanstellen”, Titus 1:5). We hadden echter voor aanvang van het plantingsproces al besloten hier rustig aan mee te doen: Leg niemand overhaast de handen op (1 Tim. 5:22). Natuurlijk hebben we ideeën, maar we nemen de tijd om goed te kijken wie er boven komt drijven. We hebben er voorlopig geen haast mee.

We werken rustig aan een stabiele financiële basis, zodat de gemeente zelfbedruipend kan worden en ook de “arbeider die zijn loon waard is” kan betalen. Het werk van de Heilige Geest is, aanbidding en gebed, en alle principes erachter, zijn ook geestelijke elementen waar onderwijs nodig is. Een gebedscultuur hopen we te gaan bouwen d.m.v. gebedsmomenten die passen bij de groeifase van de gemeenten.

Het samenbrengen van mensen uit verschillende stromingen en culturen zorgt ervoor dat dit nogal wat tijd kost. Als je bij ons op bezoek komt, zal het dus misschien nog niet zo charismatisch c.q. uitbundig zijn als je misschien op andere plekken van ons gewend bent.

Bijbelschool?

Vorige keer schreven we over de wens voor een bijbelschool. Onze visie is meer kerken planten en mensen hiervoor opleiden. Nieuwe kerken bereiken nieuwe mensen. Een bijbelschool met theorie gekoppeld aan de missionaire praktijk, Nederlandstalig maar midden in een zendingsomgeving én een pas geplante kerk, kan daar een geweldig instrument voor zijn.

Uiteraard hebben we door dat zo’n dergelijk groot project niet kan als er niet iemand naast ons voltijds zich op – in ieder geval – de praktische kant daarvan gaat richten: “Heer, als u dat wilt, stuur dan maar mensen!” baden we. En een week later (in de 6 dagen preken in NL) met een echtpaar dat misschien zich hiervoor geroepen weet. Alles prematuur maar wie weet – bid mee… !

Het huis dat ik zal bouwen, zal groot zijn… want God is groter dan alle goden! (2 Kron. 2:5)