We gaan naar Aruba!

(bericht van februari 2014)

In augustus van dit jaar zullen wij als gezin, na meer dan 8 jaar LEEF! Zutphen, naar Aruba (Nederlandse Antillen) gaan om daar een nieuwe gemeente te stichten en bestaande kerken te helpen opbouwen.
Misschien denk je bij Aruba alleen aan vakantie, strand, zon en snorkelen. Maar achter de zonnige buitenkant gaat veel gebrokenheid schuil in gezinnen en mensenlevens, en het belangrijkste: slechts rond de 7% van de bevolking (volgens Operation World & de locale voorgangers die we kennen) heeft een reddend, levend geloof in Jezus. God heeft ons duidelijk gemaakt dat na Deventer, De Betteld en Zutphen Zijn volgende opdracht ons naar de Nederlandse Antillen brengt.
Hieronder het uitgebreide verhaal van hoe we tot deze stap gekomen zijn.
Gods woorden lang geleden
Mijn ontmoeting met Jezus was in 1996 op mijn 18e. Wie mij af en toe hoort preken heeft me hier vaak genoeg over gehoord. Meteen die eerste avond, tijdens mijn eerste ‘visioen’ ooit, beloofde God elke stap in m’n leven te leiden als ik bleef gehoorzamen.
Gods leiding is voor iedereen die Hem erom vraagt, en vervolgens doet wat Hij zegt! Maar die leiding gaat vaak op onlogische of onvoorspelbare manieren. God gebruikt dingen en manieren die in menselijke ogen dwaas lijken, om de menselijke ‘wijsheid’ te beschamen – als achteraf blijkt dat Zijn weg toch de beste blijkt te zijn. Dit hebben ook wij vanaf het begin gemerkt. Gods wegen zijn onlogisch maar zijn achteraf altijd beter dan wat je zelf kon bedenken!
Filadelfia-logo
In onze eerste gemeente in Deventer werden we na een tijdjejeugdleiders en begon ik met preken. In die tijden kregen we regelmatig bezoek van mensen met een zuivere gave van profetie, of baden we samen lange tijden en hoorden we daar Gods stem voor elkaar.
Profetische woorden die we kregen gingen over preken (iets wat ik nog helemaal niet deed toen), het wonen op wisselende plaatsen in ons komende leven, het planten en leiden van meerdere kerken die in staat van opwekking zouden zijn.
Timoteus, mijn kind, ik vertrouw je deze opdracht toe op grond van de profetische woorden die destijds over je zijn uitgesproken. Laten die je tot steun zijn in de goede strijd.
(1 Timoteüs 1:18)
Al die dingen waren nog ver van ons bed. Maar dat van over de grenzen, dat voelde wel goed. Als Indo kom je internationaal ingesteld uit je moeder! Nathalie is een 2x geëmigreerde Colombiaanse. Ik studeerde Ontwikkelingsstudies. Dus dan weet je dat Nederland niet lang je thuisadres zal blijven herbergen. We zien er internationaal uit.  En spreken onze talen (en ik kan plat als ik een goede bui heb). En mijn grote voorbeeld was Paulus, de zendeling en avonturier.
Gods rare leiding
Toen God ons zei te stoppen met jeugdleiderschap (erg onlogisch op dat moment) dachten we dat we gauw richting het buitenland zouden vertrekken. Het werd eerst echter een ander soort buitenland: de Achterhoek! Eerst De Betteld (2003-2008), waar een bijzonder werk van de Heilige Geest los begon te komen wat het hele park veranderde en landelijk effecten had, en vervolgens een onverwachte roeping: Wilkin van de Kamp die ons uitdaagde de net gestarte missionaire kerk in Zutphen te gaan leiden (2006). Het bleek allemaal Gods leiding te zijn.
Leef logoWe hebben onze internationale drang toen losgelaten en zelfs God beloofd ons leven lang in Zutphen te zullen blijven als dat Zijn plan was. We hebben geleerd te vertrouwen dat Hij weet wat het beste is voor ons, en dat de plek is waar wij ons richten wat het beste is voor Hem! De jaren daarna unnamedhebben we enorm veel gegeven, ongelofelijk veel geleerd, en gezien wat God kan doen in een stad waar iedereen zei dat het de laatste plek zou zijn waar Jezus’ Koninkrijk kon doorbreken – en dat door gewone mensen als wij met allerlei lekken en gebreken. Er staat nu een stabiele, liefdevolle, volwassen318315_2240984820190_8110755_n1522282_10202114795944972_1493325277_ngemeente van 250 man en groeiend, 50% van die mensen = bekeringsgroei van ongelovigen (atheïsten, moslims, hare krishna, roep maar en God bracht ze), veel jonge mensen en leiderspotentieel voor generaties, en al die jaren en nog steeds voortdurend nieuwe ongelovigen die gered worden en wiens levens totaal veranderen. Een plek waar we ons leven lang hadden kunnen blijven, kunnen leiden in volgende seizoenen van meer groei, meer kerkplantingen, en een baanzekerheid tot in lengte van dagen.Maar het logische, veilige en voorspelbare is niet per sé – zelfs vaker niet dan wel – Gods weg met Zijn mensen.
Een paar jaar terug begonnen de oude woorden van God in ons weer tot leven te komen. Nathalie had regelmatig lichamelijke problemen en alhoewel ze het heel goed doet en de mensen van haar houden wist ik ook dat Nederland voor haar altijd een zendingsland zou blijven. Het zal voor ons dus altijd zo zijn dat er minimaal één van ons een transculturele zendeling is! En dat telkens aanpassen begon zijn tol te eisen. En ik voelde aan dat God wilde dat dit veranderde. Ik zag het hart van mijn vrouw terugverlangen naar haar mensen en de plaats waar ze plotseling was weggerukt vlak voor haar 18e verjaardag. En vanuit mijn geloof dat God het is die ‘om Zijn welbehagen zowel het willen als het werken in ons bewerkt’ (Fil. 2:13), verlangens in ons binnenste kan leggen omdat dat samenvalt met Zijn perfecte plan, en dat een voorwaarde voor het zorgen voor Gods huis is, dat je eerst ook goed zorgt voor je eigen huis (1 Tim. 3:8), zijn we gaan bidden.
Ik kwam erachter dat van al de plaatsen waar we heen zouden kunnen (Amerika? Colombia? Indonesië?), Aruba het dichtst bij ons ideaal kwam. De cultuur lijkt op de Latijns-Amerikaanse, maar heeft toch ook Nederlandse elementen. Met name voor de kinderen: ze zouden in het Nederlands onderwijs kunnen blijven volgen! Het weer uiteraard, en de bekendheid die Nathalie er heeft door er bijna 5 jaar gewoond te hebben.
God, Uw plan A aub… geen plan B!
Hoe theologisch correct het is, weet ik niet, maar we hebben God altijd gevraagd om Zijn ‘Plan A’ met ons ten uitvoer te brengen: dat plan wat Hem de meeste eer brengt, en NIET ‘plan B’ of een nog lagere letter: iets wat misschien wel OK is, maar een compromis is omdat we geen zin hadden in plan A of de prijs niet wilden betalen. Natuurlijk is perfecte gehoorzaamheid in dit leven onmogelijk. Maar je snapt wat ik bedoel! Ik heb God bijvoorbeeld beloofd altijd vrijgezel te blijven, als ik daarmee één ziel meer kon redden. Zulk soort dingen. Je Izaaks op het altaar leggen, als Hij dat vraagt. Leven in geloof, God écht voor alles vertrouwen.
Dus ook al lag Aruba op onze lever, we wilden zeker weten dat dit niet van onszelf alleen was, of we wegliepen van een roeping (zoals Jona… de binnenkant van een walvis trekt me toch wat minder).
We baden: “God, als het echt Uw perfecte wil voor ons is dat we op Aruba Uw huis gaan bouwen, laat ons dan mensen leren kennen die daar voorgangers zijn”.
“Gods huis bouwen” omdat we weten dat dat onze roeping is. Maar ook (tijdelijk?) een andere baan nemen was prima geweest als Hij het had gezegd. En ook, ondanks ons sterke verlangen, een leven lang tóch in Zutphen blijven, óf een hele andere plek, had God mogen zeggen. Hij is de Baas. Hij is de Generaal, wij de soldaten. Wij zijn de pionnen, Hij de Schaker. Hij heeft het overzicht over welk plan Hem de maximale eer brengt!
Ik hoop dat als je dit leest, je weet wat ik bedoel en je ook zo leeft. It’s the only way to go!
We kenden niemand als voorgangers daar. Zelfs niemand die naar de kerk ging. We zouden ook zelf geen actie ertoe ondernemen, we wilden dat het echt God Zelf zou zijn. De Heilige Geest moest spreken. Net als Hij dat bij Paulus’ aanvang van zijn reizen deed:
“Er waren in de gemeente van Antiochië profeten en leraren, onder wie Barnabas, Simeon, Lucius de Cyreneeër, Manaën, en Saulus. Op een dag, toen ze aan het vasten waren en een gebedsdienst hielden voor de Heer, zei de Heilige Geest tegen hen: ‘Stel mij Barnabas en Saulus ter beschikking voor de taak die ik hun heb toebedeeld.’ Nadat ze gevast en gebeden hadden, legden ze hun de handen op en lieten hen vertrekken. Zo werden Barnabas en Saulus uitgezonden door de heilige Geest.”
(Handelingen 13:1-4)
Een dikke maand na bovengenoemd gebed zitten we in Florida (VS). Een Spaanstalige conferentie voor voorgangers, dus allemaal mensen uit Mexico, Colombia, Guatemala. En wij uit Holanda!
De 1e pauze van de 1e sessie worden we aangesproken door mensen die ons Nederlands horen praten. Het blijken de voorgangers te zijn van de grootste kerk op Aruba (Odres Nuevos, Spaanstalig).
“God heeft ons gezegd dat we op de conferentie een belangrijk ‘goddelijk contact’ zouden ontmoeten, en JULLIE zijn dat contact!”
Dat noem ik nou lekker duidelijk.
Na een paar dagen met ze daar optrekken waren we weer thuis, met dus ineens een contact onder de voorgangers daar. En wat voor een, want deze mensen zijn ontzettend lief, en knetters vol van de Heilige Geest. Hun gemeente was in 5 jaar van niks naar 600+ man gegroeid. Maar ondanks dat dit nu wel erg verdacht was, wilden we wel nog wat meer zekerheid van binnen dat dit echt God was. Het is natuurlijk een grote stap!
Na een paar maanden nodigden de voorgangers Gracia ons  uit om naar Aruba te komen. Ze zouden voor 1 van de tickets zorgen, een huis beschikbaar stellen, een auto, en ik mocht 3 weken preken in de gemeente daar. Voor het eerst dus in het Spaans! Nu werd het helemaal spannend: zou dit nu echt God zijn die ons losmaakt van Nederland en ons de oceaan over wil?
539059_3952484424108_422522050_n319338_4126923847487_3706982_n
207598_3946199266983_1984901047_n-1Zodoende gingen we medio 2012 het vliegtuig in. De gemeente Odres Nuevos (= “Nieuwe Wijnzakken”) was erg warm (letterlijk & figuurlijk haha) en gastvrij en laaiend enthousiast over de preken. We hebben tussendoor genoten van het eiland. Maar het belangrijkste was eigenlijk meteen aan het begin: toen we door een auto opgepikt werden van het vliegveld, keek ik achterom naar vrouw en kids op de achterbank en het schiet door me heen: “Je gaat je gezin hier mee naartoe brengen om te komen wonen”.
Vanaf dat moment wist ik het. Het gaat gebeuren.
Bij thuiskomst deelden we het met familie, een paar vrienden en voorgangers, en ons leidersteam. Achteraf een veel te voortvarende tijdsplanning. Soms weet je wat God wil, maar dat betekent niet dat jouw tijd ook Gods tijd is.
1622663_10202248598329948_1969258834_nGod stuurde een rem. Een verrassingsbaby! Die wilden we wel, maar dan wat later. Toen wisten we: we moeten langzamer aan doen.
We gingen weer verder met onze missie in Zutphen: de gemeente, en de nesteldrang die bezit van ons nam 🙂 . Maar intussen bleef God spreken.
John Lefeu, oprichter en jarenlang voorganger van De Banier Almelo, was een groot voorbeeld voor ons. Hij was al voorganger van mijn overgrootmoeder, hielp mijn ouders met het starten van hun gemeente De Banier Deventer, en heeft ons huwelijk ingezegend.
Ik had hem aan de lijn, niet wetende dat hij een maand later onverwachts naar de Heer zou gaan. Midden in het gesprek zegt hij: “Zo Christian, dus jij gaat je gezin meenemen naar waar je vrouw vandaan komt, naar de Antillen!”
Ik dacht, mijn vader heeft zijn mond voorbij gepraat. Maar dat was niet zo. “Nee, de HEILIGE GEEST heeft mij dat geopenbaard!”, zegt oom John. BAMMM!
Een onbekende stapte weer even later op me af op De Betteld: “God heeft me laten zien dat je plannen hebt om naar ‘het westen’ te gaan. God zegt ‘Ik ga dat zegenen en Ik ga dat uitbreiden'”.
Een profetische voorganger op bezoek in de gemeente zegt “God wil jullie nu gaan gebruiken over de grenzen heen. Jullie zullen over de grens gaan!”
Wat profetisch ingestelde mensen in Leef! die van niets wisten beginnen te zeggen in een gebedstijd “God wil wat er hier is gebouwd, op veel meer plaatsen hebben. Er moeten meer Leef!-kerken gaan ontstaan”.
Leef_Aruba_wallpaper_003a
Uitstel is geen afstel
Toen de baby er eenmaal was, begon ik opeens vanuit het niets een stoot geloof te krijgen. “We moeten gaan, en we moeten volgend jaar zomer weg zijn”. Ik wist gewoon dat ik het wist dat ik het wist. En God zei: “Deel het opnieuw met je leiders”. Dat deed ik, en ondanks dat ze ergens wisten dat het God was, maakte het hen opnieuw aan het schrikken. Hoe nu verder? Wat God doet in Zutphen is bijzonder, hoe kan dat nu doorgaan? Ik zag ook dat het jonge team (onze leeftijd maar veel minder ervaring) zelf er niet klaar voor was om alleen zo’n levendige gemeente te gaan leiden.
Door hun schrik schrok ik zelf ook. De nacht na zo’n gesprek was ik wakker. Kon niet slapen van de zorgen: God, U zegt volgend jaar gaan, maar hoe verder met Zutphen? Na wat uren ijsberen beneden kwam er ineens kraakhelder in m’n gedachten Gods stem: “Ik ga een ouder voorgangersechtpaar laten komen om naast het jonge team te gaan staan, om hun te helpen op hun plek te komen.”
Voor mij was de kous toen af. Ik had meteen vrede. Ook al wist ik niet wie. Ik ging naar boven en sliep in als Doornroosje.
Bij het wakker worden ging m’n verstand invullen wie het zou kunnen zijn. Op basis van wie beschikbaar was. Ik kwam er nog niet uit.
Direct daarna ging ik naar een bijeenkomst van de VPE.  Na afloop sprak ik met de voorzitter, Peter Sleebos. Bijbelscholen geleid in Indonesië waar grote kerken uit zijn ontstaan. Pinkstergemeente Alkmaar geleid en helpen groeien van 200 naar 900 personen. VPE geleid van 50 naar zo’n 160 gemeenten. Leider van leiders. Nooit iemand van wie ik dacht dat ie beschikbaar zou zijn voor ons provinciestadje aan de IJssel.
Peter_Sleebos_spreekt_tijdens_de_boeklau_101722177_thumbnail“God heeft me gezegd dat ik weer in een gemeente moet gaan meewerken. Naast jonge mensen gaan staan, hen helpen op hun plek te komen”. Bijna woordelijk wat God me de nacht ervoor zei.
We bleken een match uit de hemel te zijn. Peter en Corrie zijn superdienstbaar en heel enthousiast, ons team en de gemeente is enthousiast en tot rust gekomen. En wij kunnen gerust verder trekken, want de gemeente is in goede handen. En we zien het begin van de vorming van een apostolisch team, kerken die verbonden blijven aan elkaar op basis van relaties en weten door God aan elkaar gegeven te zijn. Peter & Corrie gaan het jonge team aan de hand nemen, helpen groeien, uitbreiden, en stabiliteit in de gemeente brengen. Niet stabiliteit in de zin van ‘stilstand’, maar eentje die leidt tot groei en tot de stichting van meer kerken in NL en Europa!
De kerk reageerde emotioneel, maar allemaal met herkenning dat dit Gods leiding was. Ook wij gaan iedereen missen: de gemeente, vrienden, onze familie. Opa en oma’s die achterblijven. Maar God roept. We gaan.
De straat op, ons richten op mensen ver van God, zonder levende connectie met Jezus. Zoals Paulus & team kijken wie God op ons pad brengt. En bidden dat, net als in Zutphen, de bekeerlingen uitgroeien tot pilaren en leiders die weer anderen tot Jezus brengen. Misschien als we er een tijdje zijn met een vliegtuig vol “Leefies” en ieder die wil, een campagne van een paar weken houden. En op die manier bouwen aan een nieuwe, frisse kerk met invloed. Hopelijk op termijn meer gemeenten (in Nederland én onze nieuwe ‘regio’), misschien een bijbelschool? Dat alles terwijl we ook verbonden blijven met de gemeente in Nederland en regelmatig terug blijven komen. Eén groot avontuur!
246994_4126910767160_168924198_nEr zijn nog veel hobbels te nemen. Ons huis hier moet verkocht of verhuurd worden. Een huis daar. Goede school voor de kinderen daar. Vergunningen. (Lees hier over de 7 te verplaatsen bergen)
We hebben ook meteen gezegd dat we zelf kiezen ons salaris los te laten. Het werk in Zutphen heeft dat geld nodig. Dat betekent dat we mensen en kerken gaan vragen ons te ondersteunen. Naast ons levensonderhoud gaat het om opstartkosten voor de kerk, de eerste vliegtickets, overschepen van onze inboedel, straks zaalhuur daar,  zendingsreizen waar we graag op in willen gaan vanuit daar, en tickets om regelmatig in NL te kunnen blijven komen. (Overzicht van kosten vind je hier – en lees ook meer over onze voorgenomen strategie voor het opstarten van de nieuwe gemeente)
Voor elke steun zijn we dus superdankbaar! Eenmalig is geweldig,  een maandelijks terugkerend bedrag is het allergeweldigst. Al is het een klein bedrag.  Vele kleine stenen bouwen een groot huis! Haal het aub niet van je giften aan je locale kerk af. Dat gaat voor! Maar je steun zal een investering zijn die je in de eeuwigheid uitbetaald zal zien, in mensen die anders niet je buurman in de hemel zouden zijn!
(Lees dit artikel eens over Gods belofte voor ‘thuisblijvers’ 🙂
Leef_Aruba_wallpaper_001a
Als je het zelf via internetbankieren wil overmaken, giften kunnen naar:
Rekeningnummer: NL53 INGB 0000185985
T.a.v. Christian & Nathalie Tan
Je kan ook via het formulier onderaan dit bericht, via Facebook, of via Twitter of mail een berichtje droppen als je een machtigingsformulier wilt krijgen, dan regelen we dat.
Dios bendishona bo!

Advertenties

2 gedachten over “We gaan naar Aruba!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: